با سلام خدمت همه ی دوستان عزیز ، همراهان گرامی وبلاگ مرد اندیشه ها و تسلیت به مناسبت فرا رسیدن شب عاشورای حسینی . امیدوارم که همه سروران این بنده ی حقیر، از ماه محرم تا بدین جا در جهت شناخت حسین و قیام او که بسی ارزشش بالاتر از نام خود اوست – و متاسفانه بسیارند که در زیر نام او، قیام او را تحت گریه و عزاداری و سینه زدن برای او فراموش می کنند  و از آن بد تر،پرچمداری این حرکت به دست رهین منت است – نهایت استفاده را کرده باشند .

 متن زیر قسمت پایانی از سخنرانی " حسین وارث آدم " است که توسط دکتر علی شریعتی ایراد شده است . لازم به ذکر است که متن کامل آن خالی از لطف نیست :

پیش چشمم را پرده ای از اشک پوشیده است !

می ترسم در سیمای بزرگ و نیرومند او بنگرم . او که قربانی این همه زشتی و جهل است . به پاهایش می نگرم که همچنان استوار و صبور در خون ایستاده و این تن صدها ضربه را ، همچنان به پا داشته است .

ترسان و مرتعش از هیجان ، نگاهم را بر روی چکمه ها  و دامن ردایش بالا می برم . اینک دو دست فرو افتاد ه ، دستی بر شمشیری که به نشانه شکست انسان فرو می افتد اما پنجه های خشمگینش با تعصبی بی حاصل می کوشد تا هنوز هم نگاهش دارد . جای انگشتان خونین بر قبضه شمشیری که دیگر افتاد و دست دیگری همچنان بلاتکلیف . نگاهم را بالاتر می کشانم . از روزنه های زره ، خون بیرون می زند و بخار غلیظی که خورشید صحرا آن را می مکد تا هروز صبح و شام در فلق و شفق به انسان و انسان همیشه ، نشان دهد و جهان را خبر کند . نگاهم را بالاتر می کشانم . گردنی که همچون قله حرا از کوهی روئیده و ضربات بی امان همه تاریخ بر آن فرود آمده است – وارث تاریخ – به سختی هولناکی کوفته و مجروح است . اما خم نشده است ! نگاهم را از رشته های خونی که بر آن جاریست باز هم  بالاتر می کشانم ، ناگهان چتری از دود و بخار همچون توده انبوه خاکستری که از یک انفجار در فضا می ماند و دگر هیچ ! پنجه قلبم را وحشیانه در مشت می فشرد . دندان هایی به غیظ در جگرم فرو می رود ، دود داغ و سوزنده ای از اعماق درونم بر سرم بالا می آید و چشمانم را می سوزاند . شرم و شکنجه سخت آزارم می دهد که هستم ! که زندگی می کنم ! آه این همه بیچاره بودن و بار بودن، این همه سنگین ! اشک امانم نمی دهد . نمی توانم ببینم . پیش چشمم را پرده ای از اشک پوشیده است . در برابرم همه چیز در ابهامی از خون و خاکستر می لرزد . اما همچنان با انتظاری ملتهب از عشق و شرم خیره می نگرم . شبحی در قلب این ابر و دود باز می یابم . طرح گنگ و نامشخص یک چهره خاموش . چهره رب النوعی اساطیری که اکنون حقیقت یافته است هیجان و اشتیاق چشمانم را خشک می کند . غبار ابهام تیره ای که در موج اشک من می لرزید کنارتر می رود و روشن تر می شود و خطوط چهره خواناتر . هم اکنون سیمای خدایی او را خواهم دید ؟ چقدر تحمل ناپذیر است ! چقدر تحمل ناپذیر است دیدن آن همه درد ! این همه فاجعه در یک سیما ! سیمایی که تمامی رنج انسان را در سرگذشت زندگی مظلومش حکایت می کند ، سیمایی که ، چه بگویم ؟ مفتی اعظم اسلام او را به نام یک خارجی عاصی بر دین الله و رافض سنت محمد محکوم کرده و به مرگش فتوا داده است . در پیرامونش جز اجساد گرمی که در خون خویش خفته اند کسی از او دفاع نمی کند .

همچون تندیس غربت ، مجسمه غربت و تنهایی و رنج از موج خون در صحرا قامت کشیده و همچنان بر رهگذر تاریخ ایستاده است . نه باز می گردد که به کجا ؟ نه پیش می رود که چگونه ؟ نه می جنگد که با چه ؟ نه سخن می گوید که با که ؟ و نه می نشیند که هرگز ! ایستاده است ، ایستاده است و تمام جهادش اینکه نیفتد ! همچون سندانی در زیر ضربه های دشمن دور ، در زیر چکش تمامی خداوندان سه گانه زمین در طول تاریخ ، از آدم تا خودش .

به سیمای شگفتش دوباره چشم می دوزم . در نگاه این بنده خویش می نگرد . خاموش و آشنا ! با نگاهی که جز غم نیست . همچنان ساکت می مانم ، نمی توانم تحمل کنم ، سنگین است ، تمامی بودنم را در خود می شکند و خورد می کند ، می گریزم ، اما ، می ترسم تنها بمانم ، تنها با خودم ! تحمل خویش نیز سخت شرم آور و شکنجه آمیز است . به کوچه می گریزم تا در سیاهی جمعیت گم شوم  و در هیاهوی شهر صدای سرزنش خویش را " که هنوز هستی " نشنوم . خلق بسیاری انبوه ، بر سر و روی و پشت وپهلوی خود می زنند و مردانی با رداهای بلند و عمامه پیغمبر بر سر و آه، باز همان چهره های تکراری تاریخ غمگین و سیه پوش همه جا پیشاپیش خلایق . (دکتر شریعتی به این اشاره دارد که کما کان حتی در شرایط فعلی نیز از حسین گریه و سینه زدن برای او و... را می شناسند و دگر هیچ و  پرچمدار این عزاداری ها همواره روحانیت بوده است! )

تنها و آواره به هر سو می دوم . گوشه آستین این را می گیرم ، دامن ردای او را می چسبم ، می پرسم با تمام نیازم ، می پرسم ، غرقه در اشک و درد : این مرد کیست ؟ دردش چیست ؟ این تنها وارث تاریخ انسان ، وارث پرچم سرخ زمان ، تنها چرا ؟ چه کرده است ؟ چه کشیده است ؟ به من بگویید نامش چیست ؟ هیچ کس پاسخم را نمی گوید !

پیش چشمم را پرده ای از اشک پوشیده است !

والسلام